Het leven kent momenten waarvan je niet weet of je er blij mee bent of niet. Ze komen vaak plotseling en geheel onverwacht. Je ziet, hoort of doet iets en ineens is daar zo’n moment.
Ik probeer altijd rustige momenten te creeëren in mijn dagen. Mijn hoofd slaat vaak op hol en een rem is daar niet op te krijgen. Dus los ik het anders op en gun ik mijn hoofd af en toe een moment waarop het op hol mag slaan. Dit natuurlijk in de hoop dat het dan later, als het nodig is, doet wat ik wil. Maar ook omdat een op hol geslagen gedachtengang soms hele leuke dingen oplevert. Ook al ben ik dan druk, voel ik me toch heel rustig. Misschien juist omdat ik mezelf niet probeer af te remmen.
Een dergelijk verwarrend moment had ik vanmorgen toen ik wakker werd. Ik was laat gaan slapen, maar heb wel de nacht doorgeslapen en was ook verbazingwekkend wakker toen de wekker ging. Iets wat niet vaak voorkomt. Ik had zelfs gedroomd en dit ook nog onthouden! Tot daar nog geen probleem. Dus waarom was het dan zo vervelend?
Dat had de volgende reden. Ik was heel blij dat ik goed geslapen had en diep genoeg om te dromen. Maar de droom die ik had was zo’n mix van gebeurtenissen. Mensen die ineens een andere functie innemen, mensen die ergens zijn waar ze normaliter nooit zouden komen.
Mijn droom
Het begin van het verhaal ken ik niet.
Ik ging naar een concert, wat bedoeld was voor de fanclub. Ik kom aan bij de zaal en die blijkt heel klein te zijn. Geen zaal die ik ken. Er stonden stoelen in het zaaltje, 4 naast elkaar en ongeveer 5 rijen achter elkaar. Recht voor het podium in het midden stonden geen stoelen. Daniëlle en ik namen plaats rechts vooraan. Achter ons zat een meisje die ik niet kan plaatsen. Toen kwam Heleen binnenlopen. Die had het geheel georganiseerd en was de voorzitter van de fanclub, waarvan de leden buiten stonden te wachten.
We verschoven onze stoelen naar het midden van de zaal vooraan. Inmiddels waren de fanclub-leden binnen gekomen en werden pissig, omdat wij in het midden zaten, terwijl dat schijnbaar niet mocht.
Op dat moment zit er een gat in m’n droom, want het was ineens na het concert. Daniëlle was weg en ik stond met Ronald (de gitarist van Delain) te praten. We stonden ergens achteraan bij ‘n mini-barretje te praten en te kijken naar ‘n andere band. Het was erg gezellig allemaal.
En toen werd ik wakker.
Analyse
Feitelijk is het heel simpel:
- Ik zit in m’n hoofd met een fanclub
- We gaan zaterdag naar Delain in Duitsland
- Na het concert gaan we wat drinken met de band
- Na Delain speelt Subway to Sally
- Ik ga bassen bij een koor
- Ik heb laatst Heleen weer gesproken na vrij lange tijd
Maar ik zou mij niet zijn als ik niet verder zou denken op het moment dat ik m’n hoofd op hol liet slaan.
Soms raak ik zo in de war door de vragen die ik mezelf stel. Door de dingen die ik me afvraag. Hoe onwerkelijk en onrealistisch ze ook zijn. En al weet ik 100% zeker dat het niet eens kan. Ik maak mezelf iedere keer weer aan het twijfelen, hoe vervelend het ook is. En dan is dat goede gevoel van het goede slapen en alle rust weer net zo snel verdwenen als het gekomen was.
