Ook al gebeurt er regelmatig wat nieuws in mijn saaie leventje, blijf ik het moeilijk vinden hier wat te posten. Ik denk er altijd aan als ik ga slapen, of aan het werk ben, maar bijna nooit als ik daadwerkelijk in de buurt van een computer ben.

Werk, jawel, voor 3 weken. Ik ben aangenomen bij IKEA Eindhoven, of IKEA Son eigenlijk, zoals ze het zelf zeggen. Ik werk op de Oase. Dat wil zeggen, de posters, lijsten, planten, kaarsen, schotels en dierenspullen. En ik vermaak me er kostelijk. Mijn voeten, however, wat minder.

Daarnaast heb ik weer een site gebouwd, maar die werkt nog niet helemaal, wat tot de nodige frustratie leidt. En dan is er altijd nog de financiële crisis. Of eigenlijk, mijn financiële crisis. Ik haat het zo als ik geen geld heb. Nu heb ik werk, maar dat is ook niet voor heel lang en met mijn droombas op komst gaat er weer veel geld van mijn rekening af. Geld wat ik eigenlijk niet kan missen, maar ik wil die bas zó graag hebben. En daar hangt nou eenmaal een prijskaartje aan……

Gelukkig gaat het nog steeds heel erg goed tussen Arjan en mij. Steeds beter moet ik zeggen. Na een behoorlijke tijd grappen maken over samenwonen zit het er nu toch echt aan te komen. Jippie yay!

Ik lees graag blogs. En ik schrijf ze graag, al kom ik er meestal niet aan toe. Ook nu weer. Zojuist een update van 3 maanden geplaatst. Ergens voel ik me stom, omdat ik hier niet vaker kom. En ergens voel ik me stom dat ik hier überhaupt kom.

Het is niet dat ik wil dat niemand het leest. En het is ook niet dat ik niet wil dat iemand weet hoe ik me voel. Maar ik heb altijd het gevoel dat niemand me snapt, net zo min als ik dat zelf doe. Dit kleine stukje internet dat ik mijzelf toe-eigen is onbekend terrein. Voor iedereen en voor niemand. Een klein stukje veiligheid, waarop niemand oordeelt. Waarop het niet uitmaakt of iemand mij kent of niet. Wat ik doe, hoe ik denk, hoe ik me voel. Alles is zo onbelangrijk en daardoor zo belangrijk voor mij. Er zijn dagen dat niemand die ik ken dit ooit vindt. Gek, want ik gebruik geen schuilnamen en ik doe niet onduidelijk. Ik hoop vooral dat Arjan dit nooit lezen zal. Mijn lief, die zich toch al zo’n zorgen maakt als ik weer eens vrolijk opneem en huilend ophang.

Ik ben soms zo bang dat hij zich schuldig voelt of gaat voelen voor hoe ik me voel. Nu al zegt hij sorry als hij gaat slapen. Ik kan toch moeilijk van hem verlangen dat hij met mij wakker blijft tot half 5 ’s nachts? Of later?

Ik trek het ook niet. Dat heb ik wel gemerkt. Tijdens de middelbare school nog niet, maar later wel, toen ik studeerde. 3 jaar, 3 studies, niks afgemaakt. En dat merk ik nu wel. In die tijd bleef ik al liever thuis dan ik naar school ging. Maar nu ik zonder werk zit heb ik er soms spijt van. En ook weer niet. Ik heb er spijt van dat ik ben gaan studeren, dat wel. Het heeft me veel tijd, moeite en geld gekost en ik heb er niks voor teruggekregen. Tenminste niks wat ik niet zelf in die 3 jaar had kunnen leren. Ik had mezelf, nu ik er op terugkijk, liever al die pijn en moeite bespaard. En die studieschuld.

Ik twijfel altijd aan mezelf. Ik denk niet dat mensen weten hoe dat is. Altijd aan jezelf twijfelen. Heb ik gefaald vanwege mijn ADD? Heb ik gefaald omdat ik mezelf heb gezegd dat dat okay is, omdat ik ADD heb? Heb ik gefaald omdat ik gewoon lui ben? Heb ik gefaald omdat ik dom ben? Heb ik gefaald?

Waar het ook door komt, ik ben tot 3 keer toe gestopt. 3 keer had ik het idee dat ik nu echt had gevonden wat ik wilde doen en 3 keer bleek dat niet zo te zijn. Want als ik iets echt wil, dan doe ik het ook.

Conclusie: Ik wil echt niks. Of ik wil niks echt.

En daar komt het malen weer. Altijd weer die twijfel, die onzekerheid, die stroom aan gedachten die ik niet denken wil.

Ik ben nu op zoek naar werk. Ben bang om weer te gaan studeren. Bovendien is de enige studie waar ik me aan zou willen melden nu aan de Rockacademie. En dat wil ik niet. Bang om ook mijn plezier in het bassen kwijt te raken. Dus zoek ik werk. Overal en nergens. Maar de tijd is verkeerd, want er zijn overal mensen die zich aanbieden. Mensen mét diploma. Mensen mét ervaring. Mensen mét…weet ik veel. En ik heb niks. Ik ben niks. Niemand. Nutteloos.

En zo zit ik nu thuis. Mijn ouders beiden werken, mijn broer het huis uit. De hele dag zit ik hier maar. Dus heb ik mijn dagelijkse ritme (voor zover ik dat had) daaraan aangepast.

Eerst gaat om 6 uur de wekker. Dan loop ik mijn krantenwijk, ontbijt ik en ga ik weer naar bed. Dan slaap ik tot een uur of 2. Als ik eerder wakker word, draai ik me om en val ik opnieuw in slaap. Iets om erg duf van te worden, maar je moet wat. Dan ben ik de halve dag al door. Ik ga douchen, me omkleden, lunchen en daarna kruip ik achter de computer. Vervolgens roept om 6 uur mijn moeder dat het eten klaar is. Ik eet en blijf tv kijken beneden, of ik ga terug achter de computer zitten. En daar zit ik dan. Soms ga ik nog drinken halen, als het pak naast me leeg is. Rond half 1/1 uur smst Arjan dat ik kan bellen. Dat doe ik dan en meestal duurt dat tot ergens tussen 2 en 3. Daarna ga ik op bed liggen lezen, tv kijken of schrijven, of ik kruip terug achter de computer. Met dit soort berichten als het gevolg daarvan.

De dag daarna is niet anders. Mijn enige “uitstapjes” uit deze cirkel zijn mijn basles op maandag, repetities op donderdag en zaterdag en natuurlijk weekendjes bij Arjan. Daarnaast zijn er dan soms concerten waar ik naartoe ga en af en toe een verjaardag. En dat is het dan. Dat is mijn leven. Dat is waarom ik hier ben. Ik ben hier voor mijn basgitaar, mijn lief en mijn muzieksmaak. En niets van dat zou niet zonder mij kunnen. Mijn bands kunnen ook zonder mij voortbestaan, concerten kunnen ook gewoon doorgaan. Alleen mijn lief. Die zegt niet zonder mij te kunnen. Al snap ik niet waarom. Ik heb hem niets te bieden. Ik ben niet bijzonder, ik ben niet apart. Ik ben niet mooi, niet leuk, niet grappig en niet interessant. Ik heb hem nooit iets nieuws te zeggen. Onze gesprekken bestaan vooral uit zijn nieuws en mijn reactie daarop. En stiltes. Geen vervelende stiltes, maar van die stiltes waarin je je beseft dat je niets te zeggen hebt. Meestal worstel ik me door mijn storm op zoek naar iets wat ik tegen hem kan zeggen, maar over het algemeen voel ik me hopeloos verloren.

Hij daarentegen vertelt me vanalles. Over zijn band, vrienden, de kroeg, de mensen in de shoarmatent, zijn ouders, vrienden van zijn ouders, kennissen, leerlingen, ervaringen, programma’s… En ik zit hier maar te luisteren. Het is niet dat ik het hem niet gun, maar ik zou zo graag een keer zeggen. “Hey, weet je wat die en die zei? Nou dat was grappig!” Maar dat kan ik niet, want die en die ken ik niet. Ik kan hem hooguit eens vertellen over een concert, of hem de groeten doen van m’n ouders of Daniëlle.

Ik voel me zo goed bij hem, door hem. En tegelijk voel ik me dankzij hem soms zo ontzettend eenzaam en saai. Dan smst hij me. “Ik hou van jou.” En dan denk ik, jij wel.

Ik niet. Ik ben het meisje dat zichzelf in slaap huilt. De ene maand vaker dan de andere, maar de laatste tijd is het bijna dagelijks dat ze weer opkomen. Ik ben zijn meisje en hij maakt mij gelukkig, of zoiets. Het is niet dat hij me niet gelukkig maakt, helemaal niet. Als ik bij hem ben, voel ik me vrolijk, veilig, rustig. Maar als hij slaapt en ik wakker lig naast hem voelt het net zo ver weg als dat ik thuis ben en hij in zijn huis. Dan wil ik hem wakker maken en zeggen dat ik me eenzaam voel, maar ik durf niet.

Hoe kan je naast je grote liefde liggen en willen janken van eenzaamheid? Hoe moet ik hem zeggen dat ik soms echt wou dat ik er niet was? En dan bedoel ik niet dat ik niet geboren was, maar dat ik gewoon een dagje niet bestond. Er gewoon niet ben. Dat het voor een dag zou lijken alsof ik niet geboren was. Dat hij me niet zou kennen en mijn ouders maar 1 kind hadden. Dat ik als een soort van buitenstaander naar binnen keek in een leven zonder mij.

Hoe moet ik wie dan ook uitleggen hoe ik me voel? Ik heb toffe ouders, een ontzettend lieve vriend, een paar goede vriendinnen. Ik mag helemaal niet eenzaam zijn, maar ik ben het wel.

Maar meer nog dan eenzaam, ben ik boos. Boos op mezelf. Boos en verdrietig. Verdrietig omdat ik teleurgesteld ben in mezelf. Ik kan niks. Nee, ik wil niks. Ik kan niks, want ik wil niks. Of ik wil niks, want ik kan niks. Ik kan niet studeren, ik heb geen werk, ik oefen nog amper… Ik kan niks goed genoeg. Ligt mijn lat te hoog of ben ik gewoon echt helemaal nergens goed voor?

Hoe lang gaat dit nog zo door? Zit ik nu in m’n diepste dal of moet het ergste nog komen? En als echt alles kapot is, gaat het dan daarna weer beter? Komt er na mijn hoosbui ook zonneschijn?

Ik heb te veel tijd om na te denken. Dat moet ik helemaal niet hebben. En nu houd ik mezelf voor dat alles goedkomt als ik een baan vind. Als ik 40 uur in de week met iets bezig moet zijn. Een reden heb om op te staan en ’s avonds moe genoeg ben om voor 3 uur in slaap te vallen. Dat ik trots op mezelf kan zijn als een van de bands aanslaat en ik vaak op kan treden.

Tot die tijd ben ik niemand. Wie ben jij?

Ik ben hier weer veel te lang niet geweest. Even een korte update over wat er zoal gebeurd is sinds 12 januari.

13/01: Voorveer van de auto afgebroken. € 180,- doet zeer als “af” op een afschrift.
14/01: Sven jarig! Eventjes op bezoek geweest.
15/01: Vincent jarig!
16/01: Arjan jarig! Daarheen geweest en gevierd. Ben meteen maar het weekend daar gebleven. En een tweede versterker gekocht via Speurders.
23/01: Even naar Leo’s verjaardag geweest.
24/01: Slipcursus met Sven gedaan. Was echt heel erg gaaf…en doodeng! Maar het ging wel goed.
25/01: Vincent’s verjaardag gevierd.
30/01: Naar de crematie van Joske, de moeder van Anne. Daarna doorgereden naar Arjan, maar die was ziek, dus die avond nog naar huis gereden.

07/02: Weekendje Arjan
11/02: Oma overleden na een paar weken in het ziekenhuis gelegen te hebben met een gebroken heup.
14/02: Pa jarig! Optreden in de Groene Engel in Oss. Vreemd, maar wel leuk. Arjan nog steeds ziek, dus die was er niet. Ook de komende paar dagen niet.
16/02: Avondwake.
17/02: Crematie.
18/02: Generale repetitie! Spannend!!
19/02: Optreden in Café Wilhelmina in Eindhoven met Black ‘n Rusty.
21/02: Pa en Cor vieren hun verjaardag samen.

01/03: Delain-meeting in Utrecht. Altijd erg gezellig en erg maf! Dit keer wel erg rustig ook. Maar 4 mensen die op kwamen dagen.
06/03: Dagje Zwolle met Sven. Eerst bij oma’s graf gaan kijken, daarna gaan winkelen en toen een paar uur in de kou voor de pre-release show van Delain in Hedon.
07/03: Na 2 jaar verhuisde Sabine terug naar huis. Best apart eigenlijk. Oh… En Arjan was hier dat weekend.
11/03: Auto mocht door de APK. Nieuwe uitlaat-demper-dinges: € 150,-
13/03: Nieuwe GSM! Een Sony Ericsson C905 (die van de reclame met die vogels op de daken enzo).
14/03: Weekendje naar Arjan.
19/03: Delain in de Melkweg in Amsterdam. Kaartjes gewonnen, waardoor we op de gastenlijst kwamen. Hele gave pasjes. Hele gave show. Post volgt!! Daniëlle was hier voor een paar dagen, aangezien die toch mee ging.
20/03: Delain in 013 in Tilburg. Zie de post die er nog aan komt.
22/03: Uit eten op kosten van Sabine. Heerlijk!!
24/03: Naar Vincent. Was erg gezellig.

En dan zijn we weer bij vandaag. Ik schrijf straks of “morgen” nog een post over de optredens van Delain. En misschien nog over die van mezelf. En wie weet ook nog een over allerlei kleine dingetjes. En daarna ga ik weer verder met m’n ADD-gedoe. Want dat is er genoeg de laatste tijd.

Ik ben vandaag naar het EK Allround in Thialf Heerenveen geweest. Sven, ma, Sabine, Nico, Jeanette, Vincent en Iris waren er ook en we hebben het onwijs leuk gehad. Eerst konden we elkaar allemaal niet vinden tussen die 9000 bezoekers, maar tijdens het dweilen ging iedereen zitten en toen zagen we ze ineens. Wat ook leuk was, was dat we naast het Official Norwegian Supportersteam stonden. En die hadden een hele lange vlag, dus die hielden wij mee omhoog als er een Noor(se) voorbij kwam.

Eerst kwam de dames 1.500 meter. De leukste afstand, want die was niet zo lang Later kwam de heren 10.000 meter. Dat ging nog opmerkelijk snel. Dat wil zeggen: op televisie lijkt het veel langer te duren. Dat was met de dweilpauzes ook het geval. En als laatste kwam de dames 5.000 meter. De laatste rit hebben we weinig van meegekregen, want toen waren we veel te druk bezig met de wave doen.

En verder was het gewoon echt heel gaaf. De muziek, de sfeer, al die dansende, lachende mensen. En natuurlijk het gillen, schreeuwen en klappen naar iedereen. Ook nog een foto gemaakt van Sven bij een bordje dat iemand Sven groette. Dat dat bordje voor Sven Kramer was maakte dan even niet uit.

Ik heb allemaal foto’s gemaakt, maar die moet ik nog uitzoeken. Daar ga ik mezelf morgen of overmorgen maar eens aan wagen.

Ik moet trouwens wel zeggen dat ik altijd de kriebels krijg van dit soort dingen. Spontaan heb ik zin om vaker te gaan schaatsen, maar dan in Nijmegen, waar ze echt een goede baan hebben. Niet zoiets als hier op Winterland of in Den Bosch in het Sportiom. En ik wil ook weer nieuwe schaatsen, want de schaatsen die ik heb vallen nu toch wel echt bijna uit elkaar. Ik wil ook weer zwemmen en weet ik veel wat allemaal. Bewegen, laten we het daarop houden.

Misschien toch een leuk verlaat goed voornemen dan?

Ik heb vandaag zowaar mijn woonkamer ontdaan van de nodige rotzooi. Woonkamer is een groot woord hoor, ik heb gewoon 2 kamers in mijn ouderlijk huis. Een noem ik mijn kantoor, omdat mijn computer er staat. En de ander is gevuld met bassen, een bed, tv en nog meer vermaak, dus dat noem ik mijn woonkamer. Ik ben er ook vaker dan ik beneden ben.

Blijft dat ik een hekel aan opruimen heb. Ik vind het prettig als m’n kamer opgeruimd is, maar om de hele boel in die staat te krijgen… Pfff… Vandaag begon met het opbergen van kerstballen, slingers, lampjes en m’n boom en eindigde in een driftbui en een kutgevoel. Ik weet niet wat het is, maar ik eindig altijd met een driftbui. En al tijdens die bui voel ik me zo stom, omdat het nergens op slaat. Het duurt ook zo verdomd lang, dat opruimen. Vandaag dus…

Ik zette ‘n plaat van Pink Floyd aan en ging aan de gang. Alles ging voorspoedig en al snel lag alles in de bijbehorende dozen. En toen kwam het op. Ik zette alles achter het schot en wilde het afsluiten, toen de plank er niet meer voor wou. Ik ramde en beukte met de plank tegen het gat. M’n moeder op de achtergrond: “Daar gaat ‘ie niet dichter van…” Wedden van wel?! Ik werd almaar kwader en smeet de plank tegen de grond. Ma had snel genoeg door dat de balkjes aan de boven- en onderkant verwisseld waren en hij daardoor niet paste. 10 seconden later zat hij voor het gat en ik stond me af te vragen waarom ik in Godesnaam zo boos was geworden. Ik wilde wel 100 dingen door de kamer smijten, de plank uit ‘t raam gooien en grove kutherrie afspelen op volume veel-te-hard. Maar waarom?

En dan komen ze weer. De tranen. Altijd weer die kuttranen. Om niks, om alles. Alle verwarring van weer mezelf niet snappen en niks kunnen verklaren. En m’n moeder die op dezelfde manier naar me kijkt.

Ik heb een kwartier op m’n bed gelegen. Pink Floyd was begonnen aan Comfortably Numb en ik brulde harder mee dan ik ooit gedaan heb. Afkoelen. En daarna weer verder met opruimen, want in de tijd dat alles vol kerst-spul stond was daar verdacht weinig van gekomen. Op een gegeven moment kwam ik ergens onder een stapeltje magazines tegen. Een paar dingen zitten lezen en toen bedacht ik dat Tamara ze misschien ook nog wel zou willen lezen. Dus ook de oudere nummers opgezocht in de kast en ze apart gelegd. Toen ik toch daar was meteen de overige magazines ook maar uitgezocht, geselecteerd en de helft weggegooid. En toen lag m’n halve kamer weer vol blaadjes, boekjes en treinkaartjes die op een of andere manier daar beland waren. Ook dat maar in de prullenbak gemikt en toen was ik bijna klaar…

…en daar bleef het dus ook bij. Wat wegen laatste loodjes zwaar zeg! Ik krijg het echt niet voor elkaar. Heb nieuwe platen, CD’s en DVD’s nog in de kast gezet en toen was ik er echt klaar mee. Nu liggen er dus alsnog 2 stapels papieren en kleine rommeltjes op m’n vloer te wachten tot ik ze opruim. Ze lagen eerst op m’n bed, maar dat was niet handig, want daar moet ik nog een keer in. Ik slaap niet op de vloer, dus toen heb ik ze daar maar op gelegd. Opschuiven is soms ook opruimen.

Ik moet morgen m’n bureau nog doen. En daar heb ik dus bij voorbaat al geen zin meer in. Ik wil de stad in, nieuwe dingen kopen, gigantisch veel geld winnen en het meteen weer uitgeven, muziek luisteren, wat spelen, dingen doen die op m’n To-Do lijstje staan. En morgenavond heb ik weer basles, ook al heb ik er totaal geen zin in. Ik moet nog steeds een cello-lijn uitzoeken. En nou moet ik gaan slapen. Gaat dus ook niks van komen, want ik ben punt 1 klaar wakker en punt 2 heb ik weer zo’n tranen-en-storm-moment.

Arjan smste me net dat hij niet kan slapen, dat ‘ie me mist en blij is met me.

Hij wel.

Ik wou dat ik de woorden kon vinden. Dat ik kon gaan, kijken, zoeken en vinden. Dat ik niet iedere zin zou herschrijven bij iedere keer lezen. Wikken en wegen over iedere zin, ieder woord, iedere letter. Dat de woorden zo vloeiend in beeld zouden komen als ze in mijn hoofd soms langsrazen als race-auto’s.

Ja, weer ADD… Weer onrust, weer storm, weer tranen en weer niemand om me te troosten. Weer niemand die het snapt of die me helpen kan. Weer niemand die luistert op de manier als hij dat deed. Zij snappen het niet en ik kan het niet uitleggen. En dat haat ik er zo aan. Je kan er helemaal niks mee. Je kan niet zeggen wat je denkt, doet of voelt. Ik weet het zelf niet eens. Ik weet niet hoe ik me voel of waar ik allemaal mee zit. Alles raast maar door en ik probeer er nog wat van te maken.

Arjan was hier met oud en nieuw. En dan is het onwijs gezellig en ik was zó blij en gelukkig. Want hij is van mij en hij is bij mij. Ik trots als een pauw in zijn armen omhoog staren naar de honderden euro’s die de lucht in vlogen. Prachtige euro’s, prachtig moment. Ik voelde me zo blij, zo thuis, zo rustig.

En dan gaat alles ineens weer mis. En het stomme is dat er niks mis is gegaan. Niet echt dan. Het gebruikelijke gezeik met Sabine, waardoor Arjan en ik uiteindelijk bij Sven op een luchtbed sliepen. Maar verder was het echt perfect. Ik wou dat hij er was en hij was er ook.

Maar door dat gezeik met Sabine en mensen die beginnen over Sophie en dan die middag rouwkaarten bezorgen. Het zijn kleine dingen, maar ze spoken door m’n hoofd. Mijn huis dat mijn huis niet meer lijkt te zijn. De pijn en het verdriet. Het komt als sneeuwvlokjes op me neer. Het dwarrelt lief, landt zacht, maar hoe meer er landt, hoe zwaarder het wordt om het als kleine vlokjes te blijven zien. Het lijkt soms meer een sneeuwstorm die woedt in mijn hoofd, sneller dan ik denken kan. En dan raak ik alles kwijt, raak ik in de war en ga ik stomme dingen doen. Zo heb ik vandaag alleen al 7 keer de koelkast open laten staan, m’n sleutels in de deur laten zitten, de oordopjes van m’n iPod thuis laten liggen, m’n werkurenlijst niet ingeleverd, duizenden schrijffouten gemaakt, mezelf onderuit gestotterd en bijna de cavia-kooi open laten staan. Het glas appelsap wat ik een paar dagen geleden al op wou ruimen was inmiddels beschimmeld en het testje wat ik wou doen met m’n versterker heb ik ook nog steeds niet gedaan. Ik heb de akkoordenschema’s van de band nog niet netjes overgeschreven, geen visitekaartjes besteld, de foto’s niet bewerkt, geen error-pagina’s gemaakt voor m’n site, Danny nog niet gebeld, nog niks gedaan aan de nieuwsbrief en m’n kerstspullen nog niet opgeruimd. De rest van m’n kamer is ook nog steeds een pokkezooi, ik heb nog geen recensies / verslagen gemaakt en ik moet de nieuwe Aardschok nog lezen. De pedalen van m’n bas zijn nog niet aangesloten, m’n platen, CD’s en DVD’s liggen nog op de grond en ik moet ook nog steeds een lijstje maken met dingen die ik moet bestellen de volgende keer als ik snaren bestel.

Het zijn allemaal kleine dingetjes, maar samen met andere dingen valt het allemaal nogal zwaar. En soms voelt het alsof ik het niet red allemaal. Ik weet dat het best gaat en dat het rustig is. Maar ik voel me druk en ik ben de hele dag bezig voor m’n gevoel, ook al zit ik me de helft van de tijd te vervelen. Ik  heb geen zin in m’n werk, omdat ik er geen energie voor over heb. Fysiek wel, maar mentaal niet. Ik heb het nodig, maar ik mis de tijd waarin ik tot 3 uur op bed kon liggen zonder problemen.

M’n accu is leeg en m’n lader is zoek. Ik wou dat ik kon vinden.

Het leven kent momenten waarvan je niet weet of je er blij mee bent of niet. Ze komen vaak plotseling en geheel onverwacht. Je ziet, hoort of doet iets en ineens is daar zo’n moment.

Ik probeer altijd rustige momenten te creeëren in mijn dagen. Mijn hoofd slaat vaak op hol en een rem is daar niet op te krijgen. Dus los ik het anders op en gun ik mijn hoofd af en toe een moment waarop het op hol mag slaan. Dit natuurlijk in de hoop dat het dan later, als het nodig is, doet wat ik wil. Maar ook omdat een op hol geslagen gedachtengang soms hele leuke dingen oplevert. Ook al ben ik dan druk, voel ik me toch heel rustig. Misschien juist omdat ik mezelf niet probeer af te remmen.

Een dergelijk verwarrend moment had ik vanmorgen toen ik wakker werd. Ik was laat gaan slapen, maar heb wel de nacht doorgeslapen en was ook verbazingwekkend wakker toen de wekker ging. Iets wat niet vaak voorkomt. Ik had zelfs gedroomd en dit ook nog onthouden! Tot daar nog geen probleem. Dus waarom was het dan zo vervelend?

Dat had de volgende reden. Ik was heel blij dat ik goed geslapen had en diep genoeg om te dromen. Maar de droom die ik had was zo’n mix van gebeurtenissen. Mensen die ineens een andere functie innemen, mensen die ergens zijn waar ze normaliter nooit zouden komen.

Mijn droom

Het begin van het verhaal ken ik niet.

Ik ging naar een concert, wat bedoeld was voor de fanclub. Ik kom aan bij de zaal en die blijkt heel klein te zijn. Geen zaal die ik ken.  Er stonden stoelen in het zaaltje, 4 naast elkaar en ongeveer 5 rijen achter elkaar.  Recht voor het podium in het midden stonden geen stoelen. Daniëlle en ik namen plaats rechts vooraan. Achter ons zat een meisje die ik niet kan plaatsen. Toen kwam Heleen binnenlopen. Die had het geheel georganiseerd en was de voorzitter van de fanclub, waarvan de leden buiten stonden te wachten.

We verschoven onze stoelen naar het midden van de zaal vooraan. Inmiddels waren de fanclub-leden binnen gekomen en werden pissig, omdat wij in het midden zaten, terwijl dat schijnbaar niet mocht.

Op dat moment zit er een gat in m’n droom, want het was ineens na het concert. Daniëlle was weg en ik stond met Ronald (de gitarist van Delain) te praten. We stonden ergens achteraan bij ‘n mini-barretje te praten en te kijken naar ‘n andere band. Het was erg gezellig allemaal.

En toen werd ik wakker.

Analyse

Feitelijk is het heel simpel:

• Ik zit in m’n hoofd met een fanclub
• We gaan zaterdag naar Delain in Duitsland
• Na het concert gaan we wat drinken met de band
• Na Delain speelt Subway to Sally
• Ik ga bassen bij een koor
• Ik heb laatst Heleen weer gesproken na vrij lange tijd

Maar ik zou mij niet zijn als ik niet verder zou denken op het moment dat ik m’n hoofd op hol liet slaan.

Soms raak ik zo in de war door de vragen die ik mezelf stel. Door de dingen die ik me afvraag. Hoe onwerkelijk en onrealistisch ze ook zijn. En al weet ik 100% zeker dat het niet eens kan. Ik maak mezelf iedere keer weer aan het twijfelen, hoe vervelend het ook is. En dan is dat goede gevoel van het goede slapen en alle rust weer net zo snel verdwenen als het gekomen was.

Na sollicitaties bij Van Mourik & De Bie Notarissen, CPL, LASER, Boerenbond, Varel, Dixons BV, Action en nog wat andere die ik vergeten ben, ziet het er dan eindelijk wat beter uit. Sabine had namelijk zaterdag een brainwave. Op haar werk (Van der Doelen Drogisterijen Heesch BV) hebben ze het razend druk. En dan gaan er ook nog mensen weg. Niet alleen stagiaires, maar ook een vaste kracht. Perfecte tijd om mij aan te nemen dus.

Het is de afdeling drukwerk (Marketing en Informatie). Daar maken ze schapkaarten voor in de winkels, waarop staat wat het product is en wat het kost. Maar daarnaast maken ze ook de folder. En dat is mooi, want daar moeten foto’s in. En die maken ze dus ook! En ze zijn ook nog bezig met het maken van een nieuwe huisstijl, omdat Van der Doelen binnenkort O’chelle wordt.

Vanmorgen is Sabine met Jacqueline gaan praten. Ik had mijn CV uitgeprint en meegegeven. Jacqueline was enthousiast. Zij weet namelijk genoeg van fotografie, maar een andere werknemer blijkbaar niet zo veel. En de rest van de dingen kan ik ook wel. Ik, het nerdje, heb namelijk best wat kennis van de nodige software van Microsoft en Adobe vergaard zo in de afgelopen jaren.

Jacqueline zei dat ik een brief moest sturen aan iemand van personeelszaken en daarin zetten dat het op verzoek van haar was.

Hopelijk dan nu eindelijk succes! Ik wil zo graag wat doen overdag! Iets wat ik leuk vind. Geld verdienen met een vak waar mijn passie ligt.

Ik heb een navigatiesysteem gekocht! Hoera voor pa, heeft hij eindelijk die van hem weer voor zichzelf. Het is toch een TomTom geworden, maar wel een XL. Die andere hebben een kleiner schermpje en ik wil niet hoeven mikken. Dus een TomTom XL met kaarten in detail van 31 landen en van 11 landen de hoofdwegen. Mocht ik ooit naar Polen willen rijden, dan kan dat. En wil ik naar Spanje, dan kan dat ook.

De gedetailleerde kaarten zijn:

Andorra, Oostenrijk, België, Kroatië, Tsjechië, Denemarken, Estland, Finland, Frankrijk, Duitsland, Gibraltar, Hongarije, Italië, Letland, Liechtenstein, Litouwen, Luxemburg, Monaco, Noorwegen, Polen, Portugal, Ierland, San Marino, Slowakije, Slovenië, Spanje, Zweden, Zwitserland, Nederland, Groot-Brittannië en Vaticaanstad.

En de kaarten met hoofdwegen zijn van:

Albanië, Wit-Rusland, Bosnië-Herzegovina, Bulgarije, Macedonië, Moldavië, Montenegro, Roemenië, Servië, Oekraïne en Rusland.

Meteen mee gaan spelen natuurlijk (kan ik toch niet laten). Hij heeft echt allerlei functies. Naast het snelle vinden van satelieten enzo – wat ook echt snel gaat – heeft hij allerlei leuke dingen. Zo geeft hij een piepje als er een vriend van me in de buurt is. Dan moet je natuurlijk eerst de naam van het apparaat invoeren enzo, maar mocht er iemand rijden dan kan je dan afspreken ofzo. Waar die mensen al niet over nadenken joh! Oh en hij heeft Bluetooth, al ga ik daar niks mee doen. Ik heb een Parrot.

En verder kan ik ‘m laten piepen om vanalles. Als ik langs een school rijd, een gebedsplaats, als ik te hard rijd of als er een flitspaal aan komt. En zelfs… Als ik ‘m in de auto laat liggen bij aankomst.

Ik ben alles nog een beetje aan het uitzoeken maar so far hou ik van ‘t ding. Niks met een stylo, gewoon met je vingers duwen, grote knoppen, duidelijk geluid en duidelijke afbeeldingen en teksten.

Deze maar meteen weer een aanrader maken?

Er zit nog niet genoeg elektronica in mijn auto blijkt. Naast mijn carkit ben ik op zoek naar een navigatiesysteem. Nou heb ik eigenlijk het liefst een TomTom, aangezien we daar thuis alle kaarten al voor hebben. De nieuwste, dus da’s gewoon fijn. Maar die dingen zijn wel duurder dan andere navigatiesystemen, zoals die van Mio en CarTrek. Dagny ging dus op onderzoek uit!

De Mio kon ik een hoop over vinden en daar is echt niks mis mee. Maar van wat ik las over de CarTrek schrok ik. Aan de ene kant wordt vermeld dat de CT200 en CT400 echt bagger zijn en dat de CT600 vele malen beter is. Maar als ik kijk wat er op de fora geschreven wordt klopt daar toch echt niks van.

Zo vond ik de volgende post, die de overige posts goed samenvatte in zijn verhaal:

Hij is sneller klaar dan een Tomtom, maar dat heeft ook een reden blijkt. Gelijk bij het 1e gebruik ging het al fout, hij gaf mijn positie niet goed aan, ik zou volgens hem op een parrallelweg die 50 tot 75 meter ernaast ligt rijden, ook na opnieuw opstarten deed hij precies hetzelfde. Het geluid is niet echt hard te noemen, kan ook komen doordat de standaard vrouwenstem te veel hoge tonen bevat.

Ook krijg ik de indruk dat hij te weinig pulsen geeft om te controleren waar en hoe hard je rijd, hierdoor al div. keren gehad dat je een kruispunt over bent en hij staat nog aan de andere kant.

Hij wil ook niet dat je ver uit de buurt van je huis rijdt, bij een route langer dan 70 km stuurt hij me linea recta terug naar huis. Je mag trouwens ook geen voorruitverwarming hebben, of de blower op de voorruit aan, want dan stopt hij er meteen mee.

Wat betreft de kaarten, die zijn echt niet up to date, wij hebben hier al ruim een jaar 5 extra rotondes, deze staan er dus niet op, maar wel de nieuwe rondweg waar dus 2 nieuwe rotondes zijn gekomen. Hij reageert langzaam met de sattelieten, hierdoor schokt het beeld, ook de grootte van de kaart is vrij klein.

Dan denk ik: wat schiet je daar dan mee op? Je kan niet zien waar je rijdt vanwege het kleine schermpje, hij is niet up-to-date, hij stopt ermee als ‘ie warm wordt, je mag niet verder dan 70 km van huis reizen, je positie klopt niet en je hoort hem niet. Zijn dat niet alle functies die een navigatiesysteem heeft, maar dan de verkeerde kant op?

Ik weet nog niet welke ik ga kopen, maar ik weet wel dat het déze in ieder geval niet wordt. Eindig ik waarschijnlijk toch nog met een echte TomTom.