Je hoort steeds vaker dat kinderen veel te dik zijn. Maar waar ligt dat aan? Ligt dat aan de ouders of toch aan de kinderen zelf?
Ik denk dat de waarheid in het midden ligt. Tot op zekere hoogte hebben kinderen invloed op ouders. En tot op zekere hoogte hebben ouders invloed op kinderen. Ik denk niet dat een van de 2 een totale invloed op de ander kan hebben. Mits de ander daar niet aan toegeeft natuurlijk.
Zo zie je wel eens kinderen op tv die hun ouders het leven zuur maken (Supernanny, RTL 4, vrijdag om 20:30). Wat je dan vaak hoort is iets in de richting van: “Ja, maar hij blijft zo lang krijsen dat ik hem op een gegeven moment toch maar een koekje geef.” of “Ze eet niks anders dan koekjes.”
Elke keer als ik dat hoor word ik er een beetje kriegel van. Dat is je eigen schuld. Dat kind blijft krijsen, omdat hij dondersgoed weet dat je hem dan toch wel z’n zin geeft. En zij eet niks anders omdat koekjes nou eenmaal lekkerder zijn en als ze weigert iets anders te eten krijgt ze dat ter vervanging. Wat dat betreft denk ik dus dat het aan de ouders ligt. Zo at ik vroeger helemaal geen groenten. Nu nog steeds niet veel en ook niet graag, maar ik lust de meeste wel. Sommige ook echt niet, maar dat heeft iedereen wel bij iets. En als je zelf bijvoorbeeld veel snoept en een kind ziet dat, gaat ‘ie dat automatisch kopiëren. Als ouder heb je een voorbeeldfunctie.
Maar ik denk wel dat het gedeeltelijk aan het kind kan liggen. Sommige kinderen hebben bijvoorbeeld standaard veel honger en eten dus ook veel. Sommige kinderen drinken veel drank met veel suiker. En nou hoor ik je al denken, maar dan moeten die ouders dat niet kopen, maar je gaat er niet altijd vanuit dat je kind zoveel drinkt. En in elke drank zit suiker, ook in ranja, ook in vruchtensappen. Die blijven gewoon gesuikerd en dus vetmakend als je er veel van drinkt. Natuurlijk kan je je kind in plaats van cola, cola light voorzetten. En dat drinkt ‘ie heus wel. Maar in grote mate wordt dat toch weer omgezet in vet.
Ook heb je nog de iets oudere kinderen die hun lunch ruilen of zelfs weggooien. Maar ze krijgen wel trek en dan gaan ze aan de kroketten, snoepjes, zoete koeken en chips. Of ze ontbijten en/of lunchen niet, wat ook niet goed is.
En dan heb je nog de kinderen die zich rot voelen en daarom gaan eten. Daar is geen stoppen aan door ouders, maar dat moet door een specialist gebeuren. Je kind vertellen dat hij of zij wel leuk is en heus wel vriendjes en vriendinnetjes krijgt gaat echt niet helpen tegen zoiets.
Wel denk ik dat als je je kind niet altijd maar laat eten waar ‘ie zin in heeft, er al een heleboel kinderen een stuk minder dik zouden zijn.
Ik denk dat ook voor dit geldt, wat voor veel andere dingen ook geldt: Jong geleerd is oud gedaan!
