Pas als alles kapot is

Ik lees graag blogs. En ik schrijf ze graag, al kom ik er meestal niet aan toe. Ook nu weer. Zojuist een update van 3 maanden geplaatst. Ergens voel ik me stom, omdat ik hier niet vaker kom. En ergens voel ik me stom dat ik hier überhaupt kom.

Het is niet dat ik wil dat niemand het leest. En het is ook niet dat ik niet wil dat iemand weet hoe ik me voel. Maar ik heb altijd het gevoel dat niemand me snapt, net zo min als ik dat zelf doe. Dit kleine stukje internet dat ik mijzelf toe-eigen is onbekend terrein. Voor iedereen en voor niemand. Een klein stukje veiligheid, waarop niemand oordeelt. Waarop het niet uitmaakt of iemand mij kent of niet. Wat ik doe, hoe ik denk, hoe ik me voel. Alles is zo onbelangrijk en daardoor zo belangrijk voor mij. Er zijn dagen dat niemand die ik ken dit ooit vindt. Gek, want ik gebruik geen schuilnamen en ik doe niet onduidelijk. Ik hoop vooral dat Arjan dit nooit lezen zal. Mijn lief, die zich toch al zo’n zorgen maakt als ik weer eens vrolijk opneem en huilend ophang.

Ik ben soms zo bang dat hij zich schuldig voelt of gaat voelen voor hoe ik me voel. Nu al zegt hij sorry als hij gaat slapen. Ik kan toch moeilijk van hem verlangen dat hij met mij wakker blijft tot half 5 ’s nachts? Of later?

Ik trek het ook niet. Dat heb ik wel gemerkt. Tijdens de middelbare school nog niet, maar later wel, toen ik studeerde. 3 jaar, 3 studies, niks afgemaakt. En dat merk ik nu wel. In die tijd bleef ik al liever thuis dan ik naar school ging. Maar nu ik zonder werk zit heb ik er soms spijt van. En ook weer niet. Ik heb er spijt van dat ik ben gaan studeren, dat wel. Het heeft me veel tijd, moeite en geld gekost en ik heb er niks voor teruggekregen. Tenminste niks wat ik niet zelf in die 3 jaar had kunnen leren. Ik had mezelf, nu ik er op terugkijk, liever al die pijn en moeite bespaard. En die studieschuld.

Ik twijfel altijd aan mezelf. Ik denk niet dat mensen weten hoe dat is. Altijd aan jezelf twijfelen. Heb ik gefaald vanwege mijn ADD? Heb ik gefaald omdat ik mezelf heb gezegd dat dat okay is, omdat ik ADD heb? Heb ik gefaald omdat ik gewoon lui ben? Heb ik gefaald omdat ik dom ben? Heb ik gefaald?

Waar het ook door komt, ik ben tot 3 keer toe gestopt. 3 keer had ik het idee dat ik nu echt had gevonden wat ik wilde doen en 3 keer bleek dat niet zo te zijn. Want als ik iets echt wil, dan doe ik het ook.

Conclusie: Ik wil echt niks. Of ik wil niks echt.

En daar komt het malen weer. Altijd weer die twijfel, die onzekerheid, die stroom aan gedachten die ik niet denken wil.

Ik ben nu op zoek naar werk. Ben bang om weer te gaan studeren. Bovendien is de enige studie waar ik me aan zou willen melden nu aan de Rockacademie. En dat wil ik niet. Bang om ook mijn plezier in het bassen kwijt te raken. Dus zoek ik werk. Overal en nergens. Maar de tijd is verkeerd, want er zijn overal mensen die zich aanbieden. Mensen mét diploma. Mensen mét ervaring. Mensen mét…weet ik veel. En ik heb niks. Ik ben niks. Niemand. Nutteloos.

En zo zit ik nu thuis. Mijn ouders beiden werken, mijn broer het huis uit. De hele dag zit ik hier maar. Dus heb ik mijn dagelijkse ritme (voor zover ik dat had) daaraan aangepast.

Eerst gaat om 6 uur de wekker. Dan loop ik mijn krantenwijk, ontbijt ik en ga ik weer naar bed. Dan slaap ik tot een uur of 2. Als ik eerder wakker word, draai ik me om en val ik opnieuw in slaap. Iets om erg duf van te worden, maar je moet wat. Dan ben ik de halve dag al door. Ik ga douchen, me omkleden, lunchen en daarna kruip ik achter de computer. Vervolgens roept om 6 uur mijn moeder dat het eten klaar is. Ik eet en blijf tv kijken beneden, of ik ga terug achter de computer zitten. En daar zit ik dan. Soms ga ik nog drinken halen, als het pak naast me leeg is. Rond half 1/1 uur smst Arjan dat ik kan bellen. Dat doe ik dan en meestal duurt dat tot ergens tussen 2 en 3. Daarna ga ik op bed liggen lezen, tv kijken of schrijven, of ik kruip terug achter de computer. Met dit soort berichten als het gevolg daarvan.

De dag daarna is niet anders. Mijn enige “uitstapjes” uit deze cirkel zijn mijn basles op maandag, repetities op donderdag en zaterdag en natuurlijk weekendjes bij Arjan. Daarnaast zijn er dan soms concerten waar ik naartoe ga en af en toe een verjaardag. En dat is het dan. Dat is mijn leven. Dat is waarom ik hier ben. Ik ben hier voor mijn basgitaar, mijn lief en mijn muzieksmaak. En niets van dat zou niet zonder mij kunnen. Mijn bands kunnen ook zonder mij voortbestaan, concerten kunnen ook gewoon doorgaan. Alleen mijn lief. Die zegt niet zonder mij te kunnen. Al snap ik niet waarom. Ik heb hem niets te bieden. Ik ben niet bijzonder, ik ben niet apart. Ik ben niet mooi, niet leuk, niet grappig en niet interessant. Ik heb hem nooit iets nieuws te zeggen. Onze gesprekken bestaan vooral uit zijn nieuws en mijn reactie daarop. En stiltes. Geen vervelende stiltes, maar van die stiltes waarin je je beseft dat je niets te zeggen hebt. Meestal worstel ik me door mijn storm op zoek naar iets wat ik tegen hem kan zeggen, maar over het algemeen voel ik me hopeloos verloren.

Hij daarentegen vertelt me vanalles. Over zijn band, vrienden, de kroeg, de mensen in de shoarmatent, zijn ouders, vrienden van zijn ouders, kennissen, leerlingen, ervaringen, programma’s… En ik zit hier maar te luisteren. Het is niet dat ik het hem niet gun, maar ik zou zo graag een keer zeggen. “Hey, weet je wat die en die zei? Nou dat was grappig!” Maar dat kan ik niet, want die en die ken ik niet. Ik kan hem hooguit eens vertellen over een concert, of hem de groeten doen van m’n ouders of Daniëlle.

Ik voel me zo goed bij hem, door hem. En tegelijk voel ik me dankzij hem soms zo ontzettend eenzaam en saai. Dan smst hij me. “Ik hou van jou.” En dan denk ik, jij wel.

Ik niet. Ik ben het meisje dat zichzelf in slaap huilt. De ene maand vaker dan de andere, maar de laatste tijd is het bijna dagelijks dat ze weer opkomen. Ik ben zijn meisje en hij maakt mij gelukkig, of zoiets. Het is niet dat hij me niet gelukkig maakt, helemaal niet. Als ik bij hem ben, voel ik me vrolijk, veilig, rustig. Maar als hij slaapt en ik wakker lig naast hem voelt het net zo ver weg als dat ik thuis ben en hij in zijn huis. Dan wil ik hem wakker maken en zeggen dat ik me eenzaam voel, maar ik durf niet.

Hoe kan je naast je grote liefde liggen en willen janken van eenzaamheid? Hoe moet ik hem zeggen dat ik soms echt wou dat ik er niet was? En dan bedoel ik niet dat ik niet geboren was, maar dat ik gewoon een dagje niet bestond. Er gewoon niet ben. Dat het voor een dag zou lijken alsof ik niet geboren was. Dat hij me niet zou kennen en mijn ouders maar 1 kind hadden. Dat ik als een soort van buitenstaander naar binnen keek in een leven zonder mij.

Hoe moet ik wie dan ook uitleggen hoe ik me voel? Ik heb toffe ouders, een ontzettend lieve vriend, een paar goede vriendinnen. Ik mag helemaal niet eenzaam zijn, maar ik ben het wel.

Maar meer nog dan eenzaam, ben ik boos. Boos op mezelf. Boos en verdrietig. Verdrietig omdat ik teleurgesteld ben in mezelf. Ik kan niks. Nee, ik wil niks. Ik kan niks, want ik wil niks. Of ik wil niks, want ik kan niks. Ik kan niet studeren, ik heb geen werk, ik oefen nog amper… Ik kan niks goed genoeg. Ligt mijn lat te hoog of ben ik gewoon echt helemaal nergens goed voor?

Hoe lang gaat dit nog zo door? Zit ik nu in m’n diepste dal of moet het ergste nog komen? En als echt alles kapot is, gaat het dan daarna weer beter? Komt er na mijn hoosbui ook zonneschijn?

Ik heb te veel tijd om na te denken. Dat moet ik helemaal niet hebben. En nu houd ik mezelf voor dat alles goedkomt als ik een baan vind. Als ik 40 uur in de week met iets bezig moet zijn. Een reden heb om op te staan en ’s avonds moe genoeg ben om voor 3 uur in slaap te vallen. Dat ik trots op mezelf kan zijn als een van de bands aanslaat en ik vaak op kan treden.

Tot die tijd ben ik niemand. Wie ben jij?