Ik heb vandaag zowaar mijn woonkamer ontdaan van de nodige rotzooi. Woonkamer is een groot woord hoor, ik heb gewoon 2 kamers in mijn ouderlijk huis. Een noem ik mijn kantoor, omdat mijn computer er staat. En de ander is gevuld met bassen, een bed, tv en nog meer vermaak, dus dat noem ik mijn woonkamer. Ik ben er ook vaker dan ik beneden ben.
Blijft dat ik een hekel aan opruimen heb. Ik vind het prettig als m’n kamer opgeruimd is, maar om de hele boel in die staat te krijgen… Pfff… Vandaag begon met het opbergen van kerstballen, slingers, lampjes en m’n boom en eindigde in een driftbui en een kutgevoel. Ik weet niet wat het is, maar ik eindig altijd met een driftbui. En al tijdens die bui voel ik me zo stom, omdat het nergens op slaat. Het duurt ook zo verdomd lang, dat opruimen. Vandaag dus…
Ik zette ‘n plaat van Pink Floyd aan en ging aan de gang. Alles ging voorspoedig en al snel lag alles in de bijbehorende dozen. En toen kwam het op. Ik zette alles achter het schot en wilde het afsluiten, toen de plank er niet meer voor wou. Ik ramde en beukte met de plank tegen het gat. M’n moeder op de achtergrond: “Daar gaat ‘ie niet dichter van…” Wedden van wel?! Ik werd almaar kwader en smeet de plank tegen de grond. Ma had snel genoeg door dat de balkjes aan de boven- en onderkant verwisseld waren en hij daardoor niet paste. 10 seconden later zat hij voor het gat en ik stond me af te vragen waarom ik in Godesnaam zo boos was geworden. Ik wilde wel 100 dingen door de kamer smijten, de plank uit ‘t raam gooien en grove kutherrie afspelen op volume veel-te-hard. Maar waarom?
En dan komen ze weer. De tranen. Altijd weer die kuttranen. Om niks, om alles. Alle verwarring van weer mezelf niet snappen en niks kunnen verklaren. En m’n moeder die op dezelfde manier naar me kijkt.
Ik heb een kwartier op m’n bed gelegen. Pink Floyd was begonnen aan Comfortably Numb en ik brulde harder mee dan ik ooit gedaan heb. Afkoelen. En daarna weer verder met opruimen, want in de tijd dat alles vol kerst-spul stond was daar verdacht weinig van gekomen. Op een gegeven moment kwam ik ergens onder een stapeltje magazines tegen. Een paar dingen zitten lezen en toen bedacht ik dat Tamara ze misschien ook nog wel zou willen lezen. Dus ook de oudere nummers opgezocht in de kast en ze apart gelegd. Toen ik toch daar was meteen de overige magazines ook maar uitgezocht, geselecteerd en de helft weggegooid. En toen lag m’n halve kamer weer vol blaadjes, boekjes en treinkaartjes die op een of andere manier daar beland waren. Ook dat maar in de prullenbak gemikt en toen was ik bijna klaar…
…en daar bleef het dus ook bij. Wat wegen laatste loodjes zwaar zeg! Ik krijg het echt niet voor elkaar. Heb nieuwe platen, CD’s en DVD’s nog in de kast gezet en toen was ik er echt klaar mee. Nu liggen er dus alsnog 2 stapels papieren en kleine rommeltjes op m’n vloer te wachten tot ik ze opruim. Ze lagen eerst op m’n bed, maar dat was niet handig, want daar moet ik nog een keer in. Ik slaap niet op de vloer, dus toen heb ik ze daar maar op gelegd. Opschuiven is soms ook opruimen.
Ik moet morgen m’n bureau nog doen. En daar heb ik dus bij voorbaat al geen zin meer in. Ik wil de stad in, nieuwe dingen kopen, gigantisch veel geld winnen en het meteen weer uitgeven, muziek luisteren, wat spelen, dingen doen die op m’n To-Do lijstje staan. En morgenavond heb ik weer basles, ook al heb ik er totaal geen zin in. Ik moet nog steeds een cello-lijn uitzoeken. En nou moet ik gaan slapen. Gaat dus ook niks van komen, want ik ben punt 1 klaar wakker en punt 2 heb ik weer zo’n tranen-en-storm-moment.
Arjan smste me net dat hij niet kan slapen, dat ‘ie me mist en blij is met me.
Hij wel.
